Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Uitgelicht

Het uur van de orgaanstem

Afgelopen week was een mooie en lelijke week tegelijk. Ik kreeg een vis aan een touwtje, ik maakte mijn roman af, ik las een mooi gedicht op Facebook, lag dagenlang plat omdat ik mijn rechterheup vernaggelde op een hometrainer (terwijl ik als ervaren Ehlers-Danlos patient beter had moeten weten) en er diende zich een orgaanstem aan die vermoedelijk ergens achter de longen huist. Dat laatste klinkt een beetje vaag, maar daar kan ik weinig aan doen. Orgaanstemmen –heb ik geleerd- zijn als je haar, je neus, je huid. En ervan uitgaande dat menselijk weefsel vóór de rede ontstond was hij zelfs een van de eersten die mij tot mij maakte.
Gisterochtend begon hij om zeven uur met praten en vanochtend om zeven uur precies stopte hij er weer mee. Het kon zijn dat ik tijdelijke tinnitus had dat zich als een orgaanstem manifesteerde, of dat ik gek geworden was. Nee, dat laatste zeker niet.
De orgaanstem was als de meeste mensen waar je van houdt. Soms hield ik zoveel van hem dat ik knapte, soms k…

Nieuwste blogposts

Het verhaal van Shitzooi Witlof

De Terminator lacht nooit (met Hunter Thompson in een bijrol)

De duivel komt altijd in fragmenten

Boze witte (boodschappen)man

Captain Stubing en gipsen kinderhoofden

'Vluchtinformatie' in de Groene A'dammer

Revadiva

Ideale kersttelevisie: De (rauwe) eerlijkheid van Beth Hart

Waarom de kans groot is dat half invalide NL er met de kerst slordig bijzit

Pakjes-en-zakjesliteratuur (een pleidooi voor het experiment)